Arafad Şiiri - Uğur Şemen

Arafat mübarek dağdır, rahmet iner tepesine,
Hacılar toplanır orda, gözyaşı döker dizine.
“Yok mu affedecek kulun?” diye yalvarır Rabbine,
Arafat günü kabul var, dönen kul çıkar günahına.

Zaman durur Arafat’ta, dünya boş gelir göze,
Hepimiz Âdem evladı, fark kalmaz zengin söze.
İhram kefendir üstte, eşit olur kul özde,
Rabbin rahmeti yağar, günahlar silinir tozda.

Peygamber veda etti, son hutbe okudu dağa,
“Size emanet bıraktım” dedi, Kitap ile sünnete.
Arafat şahitlik eder, o kutlu söze, and’a,
Ümmet birleşir burada, tek yürek olur nida’ya.

Güneş batmadan evvel, eller açılır semaya,
“Affet ya Gaffar” denir, yaş akar yana.
Dua kabul saatidir, melekler şahit olaya,
Arafat’ta yıkanan kul, çıkar tertemiz anaya.

Ne fark var Türk’le Arap’ta, siyahla beyaz tende,
Kullukta eşit oluruz, dururuz Rabbin önünde.
Arafat öğretir bize, tevhid nedir özünde,
“La ilahe illallah” yankılanır her sende.

Ey Arafat ey meydan, sensin mağfiret kapısı,
Buraya varan kulun, cennete çıkar yokuşu.
Günah yükü ağır olan, bırakır taş misali,
Rabbin lütfuyla arınır, doğar yeni bir misali.

Dua edelim Mevla’ya, nasip etsin vakfeyi,
Arafat’ta ağlayan kul, bulur mağfiret keyfi.
Son nefesimiz orada, “Lebbeyk” diyerek verelim,
Arafat’ta buluşalım, cennette hep gülelim.