Anlasaydın Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Gözlerine bıraktığım sessizlik,
en uzun cümlemdi belki.
Sen sustun;
ben suskunluğun dilini öğrendim.

Bir yağmur gecesi kadar
eksik kaldı adın içimde.
Dokunsaydın,
bütün mevsimler yer değiştirirdi.

Kalbim,
kırık bir aynanın ışığında
seni çoğaltıp durdu.
Bir kez dönüp baksaydın,
hangi parçanın ben olduğunu anlardın.

Ellerim,
hep sana uzanmayı bilen
yalnız bir yoldu.
Yürümeyi seçseydin,
aynı ufka varırdık.

Gece,
omzuma eski bir hırka gibi çökerken
adını üşüyerek söyledim.
Rüzgâr taşıdı sesimi,
sen pencereni açsaydın,
anlardın.

Ben seni beklemedim sadece;
kendimden eksilerek çoğaldım.
Bir insanın
bir başka insanda kayboluşuna
aşk dediler.

Şimdi bütün yollar
aynı yalnızlığa çıkıyor.
Ben hâlâ
içimde kapanmayan bir kapının önündeyim.

Bir kez gel deseydin,
hiçbir şehir sürgün olmazdı bana.
Bir kez gerçekten baksaydın,
susmanın da
sevmenin bir biçimi olduğunu
anlardın.