Anlam Tükendi Şiiri - Kasım Kobakçı

Soğuk rüzgarda boşaldı sokak,
Defter kurudu düştü bir yaprak.
Evde ağlarken eskidi resim,
Kalem yoruldu suları kurak.
Rüzgar savurup tozlandı yer yol,
Anlam tükendi yıkıldı şehir.
*
Şiir yazıldı acılar ortak,
Umut pınarı ağarmış şafak.
Aktı gözyaşı uyudu sonsuz,
Arıyor kelime zorlu durak.
Candan alındı küçük emanet,
Karanlık evde ağladı şair.
*
Beyitler için çatladı dudak,
Kafiye incindi vuslat uzak.
Ruh acısıyla uykusuz gece,
Satırlar dondu oldu hep tutsak.
Kağıtlar için büyüdü niyet,
Mürekkep bitince taştı nehir.
*
Sanat davasına kandı yanak,
Usanmış bekler zavallı çırak.
Gece ağırdır kışım çok soğuk,
Eser içinde kuruldu tuzak.
İstanbul ağlar yazılmış rahmet,
Fırat üstünden aktı hep zehir.
*
Destan okundu açıldı kucak,
Metin yandı alevlidir ocak.
Şair gezerken her gün cıbıldak,
Sözler dokundu üzüldü ahmak.
Vuslat ararken koptu kıyamet,
Sevda izinde oldu hep esir.
*
Ozan inliyor umudu bırak,
Vezin ağrılı düşünce firak.
Yunus derdiyle kaldı umutsuz,
Dörtlük içinde yıkıldı sancak.
Aşkı arayan çeker hep zahmet,
Bitti bu şiir doğdu o mahir.