Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Önümde görünmez uzay
Arkamda geçmiş on yedi tane Aralıkta
Sönmüş on yedi mumun yarı gölgesi.
Bu ay on sekizincisini
Söndüren üfrüğümde
Bambaşka bir kuvvet var.

Benim için
Güneş bir daha doğmamacasına batacak
Yere battığım zaman ben.
Güneş başkalarını ısıtacak,
Başkaları teneffüs edecek bu havayı,
Herkes fâniler için her şeyden

Mutlu olamadıksa kusur yalnız bende mi?
Kabahatin büyüğü öldüren,ölende mi?
Kusur değil sevgiyi,olmaz mı arasaydık?
İki katil bir olup aşkımıza biz kıydık...

İnsanı ve herşeyi sevip yaşamalısın,
İnsanı ve herşeyi sevip yok olmalısın,
Geriye miras diye sevgi bırakmalısın...

Ortak miras olunca dünyadaki bırakı
Bitmez o tekrar tekrar yine paylaşılacak

Karşı değilim asla örtün emrine hâşâ!
İtirazım türbana! ne örtüye,ne başa...

Gün gelir kendi çözer türbanı kafasından
Endişem:kurtulamaz kısır saplantısından...

İster erkek ol ister kadın
Sen insansan o da insan...
Ama sen insan olamadın...
Bayraklaştı aldığın can
Başlar üstünde ÖZGECAN...

Nesilde silsile var,nesle dediler kuşak
Birindeki asîl ruh,diğerindeki uşak

TÜRKLÜK bizim neslimiz ASYA'da ilk yurdumuz
Bizi oddan kurtaran ASENA'dır kurdumuz...

Bir sokuluşun vardı
Anayı arar gibi,
Bir dokunuşun vardı
Sevgili sarar gibi,
Şevkate ve sevgiye
Muhtaçtın anlaşılan,

Geçmişini bilmemek affedilmez tek özür...
Bilseydin ki özrünü önce kendinden dile!
Şanslısın,yaşıyorsun topraklarında özgür,
Işığın yok kendini aydın sanma nafile...

Özür diliyorum bu VATANA kan verenden...

Baba BUSH'un resmini geçen çiğnesin diye
SADDAM da koydurtmuştu sarayının önüne...
Oğul BUSH'a da şimdi bir çift pabuç hediye
Lâyık görüldü çünkü demokratik ününe...

Bu dünya böyle işte...kimi pabuç bırakır