Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Bıktım uçarılıktan
Yeter bu hayat gayrı
Başıma dertler açtı uçarılık
Ayrı ayrı.
Ağır başlı olayım dedim
Doldurdum başımı düşünceyle

Her taraf sessiz...

Uzanıyor ıslak ıslak caddeler
Yürüyorum ağır ağır, kimsesiz.

Yolar,rüzgâr ve ben

Sıcak,yakıcı sıcak
Arzular arzulara gebe
Yanık deriler,yanık toprak
Aşktan fokur fokur kaynayan kan
Sıcak ülkelerin tabû kızları
Aşkları muz kokulu

(Bu şiir kahvenin kıtlığı yıllarınındır...)

Ey insan kardeşler
Harp bizim neyimize?
Şurada bir koyunluk ömrümüz kalmış
İyi geçini geçiniversek

Babası tavla atarken kahvede
O,köşe başında dokuz taş oynardı.
Babası nargile fokurdatırken
Nefes çekerdi çöp sigarasından
Bir tiryaki neş'esiyle içten.
Huysuzdu babası...

İnsan gözünü bir kere
Dünyaya açmaya görsün
Bakar ilk topluluk nazarıyla
Doğumevinde
Yolunu bekleyenlere.

Şiirlerimin Ecesi...
Aydınlık günleri gördüm hep seninle
Güzellikleri yaşadım
Olmadın yşamımın karanlık gecesi...

Sana şiirlerimde de ulaşıyorum

Zaman akıp gidiyor onu böleriz yıl yıl
Geçip gidenler ile ömür gidiyor asıl...
Gidenler niye dönmez ki buna ermez akıl?

Gelenin gitmek için bizimle ahti mi var?
Gidiş olduktan sonra geliş ne işe yarar?

Dertliyim türkümü söyleyen yok mu?
Hastayım derdimden anlayan yok mu?
Kimsesiz,sessizce ölüp gidersem
Arkamdan tek kişi ağlayan yok mu?

Günümü yitirdim,gecem nerede?

Karanlık geceleri sevmezdim küçükken
Yıldızlı geceler dostumdu benim,
Bir şeyler arardım gecelerde ben
Yıldızları teker teker gözlerdim.

Her insanın bir yıldızı varmış