Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Yanmak,hep yanmak
Kerem gibi Aslı için
Yunus gibi Allah için.
Aşıklara karıştım ben de...
Ama ben yanmaktan
Dem vurmayacağım.

Gündüzün arkasında gece
Hayatın arkasında ölüm;
Öbür âlemin kapısını
Daha dünyada gördüm.
Kaderin vurduğu pençe
Çaldırdı bu kapıyı

Ölü,sağdan ne mal ne para ister
Esirgeme ondan FATİHA'n yeter.
İnsan oğlu gel lâyık ol atana
FATİHA sun toprak olmuş yatana...

Ha merdiven çıkarsın basamak ve basamak
Ha travers aşarsın adım adımlayarak...
Ömür bu ne yapsan da sonlanacak yaşamak,
En güzel,en kötü şey gün saymak,gün beklemek...

Sabır varsa güzeldir sonu beklenenlerin,

Kader çark - ı feleği dönmeye başlayınca
Merkezkaç kuvvetiyle kıyı - bucak savrulduk...
Felek türlü oyunlarını bize de oynayınca
Kavuşmamız imkânsız...biz ayrı ayrı olduk...

Bu geçen zaman değil... belli Azrail gelen...

MEVLÂNÂ’ DA “MESNEVİ” ATATÜRK’TE “NUTUK”TUR,
Anlamayan kişinin beyni, nutku tutuktur…

Biri insanı insan olmaya davet eder
Biri iç-dış düşmanı gözler önüne serer…

Benim hep kendimledir
Dünyadaki yarışım,
O'nadır sana değil
Yalvarıp,yakarışım.

Değerim yoktur belki

Başımız dumanlı dağlar misâli
Kupkuru gözümüz ağlar misâli
Sanki perişan bağlar misâli
Misâl misâl benzemiş herşey hâlimize.
Yıldızlar ışığını yakmış her gece
Aşk ile çakmak çakmak gözlerimizden

Asıl organ beyindir gerisi teferruat..
Ciğer,böbrek ve yürek vesairse sakadat...

İnsan oğlu beyniyle organları nakletti
Nakledilemeyecek tek beyindir farketti...

Ben nice gözler gördüm,ne gözler beni gördü
İçimi göremedi sanki o gözler kördü.

Yüzüme derin derin ve içten bakıyorsun
Gözlerinle gönlümde ışıklar yakıyorsun.