Bu benim ilk yıkılışım değil
Bu benim ilk yok oluşum
Kumdan kaleydi zaten yüreğim
Her dalgada yıkıldı
Yıkıldıkça bırakıldı
Ben yaptıkça yeniden
Ne kan içindir ne de et
İsmailce teslimiyet
Bittiğinde tüm kemiyet
Kurbanın da kurban olur.
Dünyalıktan vaz geçersen
Dünya denen koca damı
Doldurup bunca adamı
Yine de hiç insicamı
Bozmayana selam olsun.
Gündüz güneş, gece ayı
Benim kalbim bende değil
Giderken sende bıraktım
Ruhum artık tende değil
Giderken sende bıraktım.
Kapattım bak gözlerimi
Sen gidince
Beynim çöl, aklım Mecnun oldu
Yıkıldı, yıkılmaz sandığım
Sevda mülküm
Yoklukta her bir yanım
Zebun oldu.
Yolların sonunda vurgun gözlerin
Gözlerin ruhumu aydınlatan nur.
Perdesi açılır bütün gizlerin
Ruhum gözlerinle cenneti bulur.
Sen yokken gurbettir bütün şehirler
Sevmek gözlerinde uyanmaktır,
Sevmek gözlerinde yaşlanmak
Mutluluklar sokağında.
Rabb’im gözlerinde tutsun beni
Rabb’im gözlerinle,
Duam budur gönül gözüm...
Şiir bitti
Tüm sözcükleri idam
Sevinçlerimi haram ettim
Gönlümün dar ağacında.
İmkânsızın giyotininde boynum
Tüm duygulara sehpa kuruldu
Dünya derler bir imtihan
Cevap sırlı, soru sırlı
Ne can dinler ne de canan
Gülü sırlı, hârı sırlı
Adem ile başlar bu sır
Kimde kalmış kimin ahı
Bekle sabrım sırası var.
Yerde kalmaz ah, eyvahı
Bu dünyanın sonrası var.
Çürüse de tüm bedenin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!