Alışmak Şiiri - Ceketsiz Derler

Aslında her şeye biraz alıştım. O yüzden çok üzülmüyorum eskisi gibi , çok umursamıyorum zamanın da üzüntüden düşen saçımda ki akları , yüzümdeki kırışıklıkları ve kırılan umutlarımı..
Evet , biraz daha aşina kalbim acılara , bazı acılar fazlasıyla tanıdık hatta.
Bazen düşünmeden edemiyorum , size de göre öyle mi bilmiyorum , acılara göre değişir mi gözyaşları da acaba?

Mesela mutluluktan ağlarken ki akan yaşla , acıdan kederden akan yaşın arasında fark var mı ? Şimdi okuyanlar diyecek ki , ne saçmalıyorsun ? Öyle değil işte arkadaşım , farklı duygular yaşıyor, ağlarken de farklı ağlıyorsun , yaşıyorsun o anı ve sonrasını..
Ağlamak güzel bir eylem , duyguları ifadenin en saf en samimi en gerçekçi hali bence !

Hele yalnızken hıçkıra hıçkıra , nefesin kesilip , yutkunarak. Off bak doldu gözlerim yine bir şeylere , yine hangi ağlamaklı duygular yapıştı yakama , hangi acım , hangi anım geldi aklıma !

Bazen de alıştım dediğimiz ne varsa , yok yok sen daha tam alışmamışsın der gibi yaşatıyor hayat tekrar tekrar. Bak onlar fragmandı , ne gördün ki ? Bitmiyor hayatla kavganız biliyorum. Biliyorum şuan kimler kimleri neleri sorguluyor beyninde , kimler acıyan yanlarını tanıyor yada en mutlu anını ! Kimlerin aklında acaba …
Dipsiz bir kuyu bazen koca dünya !
Çıktığını sananlar aslında en altında hala..
Yada ölmek bir son mu , bir varoluş mu bilmiyoruz. Giden gelmiyor ki , gittiği yerden sorsak ! Ve götür beni gittiğin yere dediklerimiz vardır , hiç bir zaman götürmeyen.

Hep bir şeyler eksik farkında mısınız ?
Alışıyoruz , unutuyoruz , hatırlıyoruz ama yarım yamalak , bak yine eksik kaldık.
Bak yine biz bize kaldık , kendimize bile yetemedik ve bittik arkadaşım bittik…