Bir aşk var kimsesiz.
Bende kalmış aşkından bir iz.
Söyle şimdi kim sessiz?
Artık gelmen gereksiz.
Hep kış olsada içim, kışın olduğu ayları sevmem insanlar üşümesin.
Kışı herkesin yazında yaşamayı severim.
Bilmiyorum hiç yazı sevemedim.
İçimi ısıtmaya başlarsa bırakamazsam.
Artık sıcaklık beklemiyorum.
Gece sakin sokakta ışığı tek açık olan evden.
Gündüz kalabalık durağın yanındaki sessiz mezarlığa.
Vakit gelmiş çıkılmış yolculuğa.
Bu gezinti bir prova.
Gezmeye devam ederim mezarda huzurla kendi kendime.
Yalnız bir mum duruyor karanlık ortasında.
Nerede olduğunu anlamak için fitil, mumu tutuşturdu yakmaya.
Mum değil, ışığı aydınlanıyor etrafta.
Ömür erirken, mum kendini ilk defa görüyör gölgesi duvarda.
Etrafta üfleyecek nefes yok, durdurmak için zamanı.
Ölüm buradan kötüyü aşılar insanlık.
Belki görülüp gidilen bilinmezlik.
Kalınan ve sanılan bilinenden daha iyidir.
Benimseme burayı zaten burada değildik.
Ölmeden ölmek lazım.
Ölünce şaşırmamak için.
Acı gerçeklerle yüzleşmek lazım.
Tatlı yalanlardan kurtulmak için.
İnsanlar, insanlar.
Bir avuç meleksi insanlar.
Sürüyle şeytanlar.
Kurtulur mu ruhlar?
Ölüm aşkı bu gelsin göreyim.
Hayatta en çok huzur veren ihtiyaç uykuyken.
Nasıl kötü gösterildi bize? Uyku halinde ölüm ufku.
Hayatta en kötü gösterilen ölümken.
Nasıl iyi gösterilir? Ölüm halinde uyku.
Berrak suydum hiçbir şeyde.
Bir buluta yağmur oldum.
Nefesi anımsadım yeşilde.
Bir ormana nefes oldum.
Baktım gökyüzünde gördüğüm maviye.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!