İKİ KELÂM
Kontrol edilmezse, nefisin hırsı
Alamaz olandan, kat'iyen dersi
Yaptığın ameller, değildir irsî
Tamahkârın gözü, daim aç olur
Elbistan kazası Maraş’dır ili
Yoktur bir yeşillik dikendir gülü
Yanında Cennettir Afrika çölü
Eremedim İkizpınar sırrına
Eskiden buranın adıymış Çopur
Seni gören, başka dağa, dağ demez
Ulu çamlar, dik büyürler, baş eğmez
Koyu gölgelerin, serin mi serin
Işık görmez, aydınlığa yol vermez
Coşkun çaylarından, bereket akar
İLİM KENDİNİ BİLMEKTİR
Abesle iştigâl, etme dünyada
Faydasına olsun, ilim insanın
Kötü şöhret, bulunmasın, künyede
Edeb dâhilinde, olsun lîsanın
Kendi gözünde mertek, sende görür samanı
Usanmadan tekrarlar, her gün kırk bir yalanı
Hak, hukuk hak getire, yoktur makbul meziyet
Kendine haklı görür, memleketi talanı
Yüz senedir emmişler, bu milletin kanını
ÎMÂN MUHKEM KALEDİR
Bu dünyanın adaleti zâhiri
Günü değil, düşünmeli âhiri
Dalâlette, insanların kâhiri
Açgözlünün, karnı daim aç olur
İNCE İNCE
Kibarlar konuşur, bizli ve sizli
Kimileri olur, hep iki yüzlü
Doğuştan insanın, kaderi gizli
Bilemezsin, ne gelecek, başına
Ekmelinin hatırına, yaratıldı Kâinat
O Muhterem Son Nebiye, yazılmıştır binler na’t
Gelmiş geçmiş, milyarlarca insana
Rehber olmuş, o mümeyyiz Büyük Zat
İnsanlık çaresizdi, zulümler çıkmış arşa
İNSAN ACİZLİĞİNİ BİLMEZ
Açlık varit ise, lokma seçer mi
Aşkın ateşini, ölçek ölçer mi
Aşığın bağrının, hârı geçer mi
Ağustosta dağdan, kar gelmeyince
İNSAN AVI
Artık biz de alıştık, rutin olan vahşete
Mazluma da rutin oldu, o da düşmez dehşete
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!