Alem Sırrı Şiiri - Kasım Kobakçı

Alem sırrı gölge yapar,
Gizli sihir kalbe tapar,
Büyük ruhu yoldan sapar,
Zihnimdeki ipler kopar.
*
Şekiller inerken serin,
Bulmuş geometrik yerin,
Solmuş rengi bu izlerin,
Sırrım ince ve çok derin.
*
Gizli sayılardan masal,
Göklere uzasın bu dal,
Rüya gibi gelsin o fal,
Düşüncesi sanki sanal.
*
Siyah beyaz geçer hayat,
Anlamını zihninden tat,
Akıp gider eski saat,
Açıldı bak büyük kanat.
*
Hesap kitap doldu her an,
Nükte yapar güler zaman,
Kara delik tozu duman,
Sembollerden çıkar yalan.
*
Düzen denen sihirli el,
Çizgisi ne kadar güzel,
Hece hece şakır gazel,
Anlam arar sırra bedel.
*
Yanılgı mı bütün alkış,
Soğuk yüze düşendir kış,
Akıl örer ince nakış,
Devinimde sırlı akış.
*
Cebir çözer büyük afet,
Sen geometriye meylet,
Evren derin bir siluet,
Sayılarda biter hasret.
*
Görüntüler hep yuvarlak,
Suda yüzen büyük yaprak,
Enerjiye uzak çıplak,
Kök salıyor katı toprak.
*
Biraz cilve ve biraz naz,
Oyun oynar akıl kış yaz,
Satırlara heceyi kaz,
Şaşırırsın bu ne ayaz.
*
Yer değişti tuhaf gidiş,
Sayılarla bitti bu iş,
Çarpım bölüm sanki biliş,
Sırlı sembol ufku geniş.
*
Onca çözülmemiş ayar,
Büyük sihir bizi boyar,
Enerjiyi yere koyar,
Ruhum içip beden doyar.
*
Kainat bir oyun demek,
Düzen için ister emek,
Cebir ile şekil çizmek,
Boşluklarda izi gezmek.
*
Anlam denen o zalim er,
Sayıları eline ver,
Bilinmeyen yöne gider,
Sembol bize nükte eder.
*
Siyah beyaz iki kardeş,
İyi kötü kalpleri keş,
Geometri ve o güneş,
Zihnindeki formüle eş.
*
Devinimin ritmini al,
Sırlı ve nükteli bir hal,
Sembollerde neşeye dal,
Düşler için uyanma kal.