Aklımın İnadı Şiiri - Mustafa Alp

hiç çıkmıyorsun aklımdan,
çık desem de gitmiyorsun,
kapıyı çekip gitmişsin gibi
ama anahtarı bende unutmuşsun.

geceyi uğurlayan sabahın ışığında
gözlerimi değil, seni arıyorum,
uyku değil eksik olan,
sensin.

bir tebessümün düşüyor aklıma bazen,
hiç yoktan,
ve ben
toparlayamıyorum kendimi.

öyle bir dağılıyorum ki
kim toplasa eksik kalırım.

tam bitti diyorum,
tam geçti diyorum,
bir yerden çıkıp geliyorsun
bir şarkının içinden,
bir sokak lambasının altından,
bir çayın buharından.

yakıyorsun.

kızamıyorum da sana,
en çok ona bozuluyorum.
insan biraz öfkelenir,
biraz siler,
biraz unutur…
ben yapamıyorum.

sesin geliyor bazen,
kimse yokken odada,
ben susuyorum,
içimde sen konuşuyorsun.

kokun kalmış bir de,
en inatçı yerime
ne sabun söküyor
ne zaman.

anlamıyorsun,
belki de işine gelmiyor anlamak.
ben ise
bildiğim halde susuyorum.

anlatamıyorum.
çünkü sen
bir cümleye sığacak biri değilsin.

sensizlik dediğin şey
boşluk değil artık,
fazlalık
her yerde sen varsın
ama hiçbir yerde yoksun.

ben seninle bir hayat kuracaktım,
büyük şeyler değil.
aynı bardaktan çay,
aynı dertten yakınmak,
aynı yorgunlukta uyumak.

sen gittin.

ben kaldım.

ve en kötüsü
ben hala
senden çıkamıyorum.

✍️