Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Bulutların kanatlarında pamuk şekeri, ağır düşün fışkırışlarında yerin.
Terin özüne giren sükut, olamıyor eri bitimsiz-göçmüş umutların.
Duygular olacak ilk olarak kafiyeli ve tahripkar vezin,
Islak havlular alacak ve plaj dönüşünde yerini kuruların.

Cizvitleri dikili meftü köse tellerden görsem de saçı, damlarda ulu bir kirin,

Yalapşapın getirdiği el penöe divan birey, divanı hümayun.
Kuvayi Milliye'den geride zamana uzanan bıdaklanmalar Serveti Fünun.

Kalkındırın ülkeyi ve aşka fırsat tanısın iletişim de;
gözler, gözler, kör geldim körlüğümü sevdaya yıkarım derse bile! ! !

Güzelim bahar, tasanı ver bana.
Ver ki, güneş tam açtığında -
Geldiğinde yaz, deniz mevsimi geldiğinde;
Huzurlu çıkabilesin kendine.
‘Dertleri yutan
Bir derin kuyu hali’ gibi

Genel geçer; atmasını çok gördük
Militer bürokrat askerin, dayak eve dönünce.

Oysa eğitime ihtiyacı yok, olmamalı siyasetin;
İnanacak Atatürk’ü olduğu gibi orduda askerin.

Ay’da çiçek açar;
Su olmasına gerek yok
Sessizlik Okyanusu'nda Nefret Denizi’nde.


Oturan Boğa:

Karşıya geçtiğim yaya geçidi yol;
alışmışım, değil otoları yayaları gösteriyor bana.
Bir tarak kullanırsam günün birinde,
hem de dişleri kırılmış;
o ama piyanonun nağmelerini hatırlatıyor
Ludwig'den Sonat 7, 2. Hareketlenme başlarken

-
Margaine LaFeye mi kayıkta, Mordred'den yaralı Athur'u mu taşıyor yanında, doğru Avilion'a;
yoksa Guinevere mi kayıktaki, o...
*

Kudüs'ten gelden Arametea'lı Josep,

Yaz oldu, güneş yükselişte değin denize;
Poe'nun Annabel Lee'sinin yaptığı gibi.
Bir kez edilirse söz, anlık gidilen o deniz-derin,
sampuanla yıkandığı saçları altın sarışın buklelerinin,
ön kumsal'ın az gerisindeki rahatlıklarda,
onun da ilerisinde, bisiklet yollarından sayfiye

A.

intro

Kocaman, beton bir baca bu;
(baykuşu özgür bırakarak onu

Baharın tam içinden geldi
bahar çiçeği.
Yaşadı
ve öldü.
Arasını bilmedi,