Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Yaladı geçti teğeti, vuran, vuran
Sönmeyen dalgaların çiz bir köpüğü
-

Fazıl Hüsnü'de bir çocuk imgesi;
Aldı götürdü,

Sormazken sen,

açıveren güller..
Ah okyanus altın kumsalı, süpürüver şen şakrak dalgalarını!
Sevgiliyi ulaştır, yansıt sevdiğini!

- Döngüsünde mevsimlerin, kendimizden uzaklaşmadıklarımızda …



İlk düştü havaya, bekledi ilki nağraya;
Düştü suya ikinci, üçüncü belirdi toprakta.

Ne garip kızdı şu Çeşminaz,
sessizce oturur bir köşede.
Zil çalınca kalkar
gider kantinlere bir şeyler alır
gelir oturur yer onları.
Güler yakın arkadaşlarıyla

Çeviri yapmak mıdır yazdıklarımı anlamak
ya da anlamlandırmak mıdır
Türkçe’sini Latin
harflerinde bulmak zorunda durulmuş
Ve ama zenginleştirilmiş –
Yapmış olduğu gibi Shakespeare’nin

El elden üstünse de elin elimde.
seneler boyunca; havada dönen, dönen tülsü adaların? ...'*
Sıkı el kavrayış, bir öpüş,
Ağızda sezilen yaz lavının öğlen on ikisinde, bir yanardağ sularında,
mağmanın içerden çıkış anında, yükselirken,
oradan koparılış, sökülüş! ...

Vardır fark kanaatkarlıkla masumiyetin,
teslimiyetçilik
arasında …
Öyle ki, bilinir bilinenlerce,
fakruzaruret olur sonu yolun
o Birisi bir diğerine seçilirse.

çiçeğe tutunmak
bin bal göz hücrelerinle.
doğa, neden bu kadar başıboşsun?
kendini susturacak kadar.
tren bir yol alıyor
ve üstünde tüten dumanı

Bu vazonun içi /çok/ su dolu
Çiçek nerde onu bulmalı
Bak buradaydı şimdi, koyulduğunda
gömüldü gitti
Yumoş yastık ve battaniye
Nikbin yanaklar

Sonradan duyulanlara göre; lambanın esas cini, gökyüzüne çekilmiş bir silindirmiş.
Ve oradan -aşağıdan- duyan (gerek) olursa diye, uğurböcekliğini sürdürmüş. (akın akça)

-

İlginç bir bilokasyon olayı yaşandı: