Akılsız Baş Şiiri - Kasım Kobakçı

Akılsız başıyla her lafa atlayan,
Boş yere şişip de gururla patlayan,
Kendi yalanını gerçekle katlayan.
*
Bilgisi olmadan fikrini savurur,
Cahillik ateşi beynini kavurur,
Girdiği mecliste çamuru yoğurur.
*
Boş lafa kanması ne kadar da kolay,
Kendine güldürür kopartır hep olay,
Meydanda toplanıp çekerler bir halay.
*
Şavalak dolaşır dünyayı boşuna,
Gerçekler gitmez ki bir türlü hoşuna,
Kargalar güler hep uçtuğu kuşuna.
*
Gözleri açıktır hakikat göremez,
Cehalet çölünde çorabı öremez,
Aklından geçeni kimseye veremez.
*
Sözde çok bilendir özünde zavallı,
Geçtiği yolları sanır petek ballı,
Çürümüş ağaçtır kuru yaprak dallı.
*
Gözünü bağlamış koca bir karanlık,
Sanır ki dünyada her şey bir samanlık,
Akılsız fikirler kalbiyle düşmanlık.
*
Kulağı sağırdır gerçeği işitmez,
Anlatsan boşuna karanlığı bitmez,
Doğrunun peşinden bir adım da gitmez.
*
Zamanı harcayıp ömrünü bitirir,
Sermaye ne varsa hepsini yitirir,
Masaya hep yalan dolanı getirir.
*
Yüzüne baksan da manası kalmamış,
İlimden irfandan bir hisse almamış,
Gerçeğin gölüne bir kere dalmamış.
*
Dünyayı anlamaz akılsızca gezer,
Koyduğu kurallar hep kendini ezer,
Boş lafa kandıkça dostundan da bezer.
*
Şavalak olmanın bedeli çok ağır,
Bağırsan duymaz ki kulakları sağır,
Üstüne çürümüş toprakları çağır.
*
Güvenci kof çıkar sarsılır temeli,
Yıkılır başına kurduğu emeli,
Aklını yemiştir delidir ham veli.
*
Ne söylesen boştur almaz ki kafası,
Sürdüğü bir günlük cahillik sefası,
Sonunda dert olur bitmez ki cefası.
*
Yollara dökülür hiç kalmaz izi de,
Kendine yük olur yorulmuş dizi de,
Karanlık kaplamış baktığı yüzü de.
*
Şavalak ruhunun çaresi bulunmaz,
Boş yere uğraşma telafi olunmaz,
Aynaya baksa da kusuru sorulmaz.
*
Güneşi görse de gözleri kamaşır,
Zihnine karanlık gölgeler bulaşır,
Her adım attıkça dertlerle uğraşır.
*
Sonunda kaybolur silinir defterden,
Kurtulur yeryüzü böyle kof bir şerden,
Düşer de kalkamaz atıldığı yerden.