Ahmet Kemal Şiirleri - Şair Ahmet Kemal

Ben sensiz gün ortasında ansızın
Bir korudan geçiyorum yalnız
Bir erik ağacından yorgun
Belki de yanılmışım seni gördüm

Gözlerin bakıyordu baygın

VAKTİNDE AŞK

Aradığın dışında değil içindedir
Aradığın uzakta değil yakındadır
Ey aşk bizi derin uykudan uyandır
Kenti süsleyen insandır /Hayat bir

Seni ilk gördüğüm yerde
Yağmur ağlıyordu hava üzgün
Tit tir tir titriyor yalnızlık sensizlikten
Sen sarınca deniz oluyordu birden

Deniz yoğundu dalgalar azgın

Okyanusun genleriyle oynayacaklar
Kaybolsun diye korsanlar
Neden yaslı duruyor bu ağaçlar
Seni söyler seni anar bu alkışlar

Alkışlar sana olsun çocuklar büyüsün diye

YAŞARKEN ÖLMEK AŞK VE AVARELİK ÜSTÜNE

Bu kenti ben yıktım ben onardım
Bu kenti ben kendime ayırdım
Aşka ayarladım dünyayı
Ben kendimi ayarttım

SONE
Hayvanlık zorlanıyor git git
Yeryüzü değiştiriyor deri
Bir laf u güzaftır gidiyor
Bir yalan dolaşıyor ortalıkta

Şükür Allah’a şükür
Aldığımız nefese
Dilimdeki her sese
Teşekkürler her kese

Yağan kara düşen yağmura

AŞK RUHUN BİNİTİ

Bakışların ince ince delince gönlümü
Kutlu bir binektir bilirsen bedenin
Oh oh evlere şenliktir aşk ruhun biniti
Kime kalsa yanlıştır yanlışlıklar komedisi

AŞK RÜYASI

İnce ışıklarla donanmış bir akşam seması
Kızarmış ufuklarla bir gökyüzü sefası

Bir mabet ki mümini yok mihrabı yok

Kur bu saati
Evrenseldir mesajı
Kurumadı henüz mürekkebi sevdamızın
Kurumayacak hiçbir zaman
Kır kalemi kır ki
Ölümdür sevdalıların ödülü