Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

Ev denilen bir kafeste
yaşıyorum.

pencereden bakıyorum
Çimento duvarları
Kapalı pencereler görüyorum.

geniş bir ovadır,
uzanır
öyle bir yere kadar ki
göz nefessiz kalır.

bir sabah
bahçede
sabah güneşi
Yaprakların yanaklarını öpüyor
Esinti çiçekleri okşuyor.

Ellerinde daş oynar
Gözlerimde yaş oynar
Ayaqların altında
Dünyamızda baş oynar.

Köyümüzün yeşil yamaçları
Yerde güneş ışığından oluşan bir halı
Ağaçların taze dalları
Ovanın yeşil çimenlerinin kokusu
Özgürlük, güneş, su, dağlar ve ovalar
akan nehirler

Hatırlıyor musun?
Sonbahar yağmurları
Sarı ve ıslak yapraklar
Nehre giden dar bir bahçe sokağı
hatırlıyor musun
Şemsiyelerimizi açmamıştık

bir ağacdan
bir alma
yere düşdü.

aya getdiler.

Onlar
ağlamayı
kendileri için istediler
Ve bizim için gülmek.
Biz güldük
Ama

Oldun ecel can alasan ay felek?
Başımdan el çek solasan ay felek.

Öyretmeyib atan sene mürüvet,
Ona göre pıs balasan ay felek.

Yüreğim dert yatağı ,
Gözlerim kan bulağı ,
Sana mey verdi falek ,
Bana bir gam çanağı .