Ahmet Çiçek Şiirleri - Şair Ahmet Çiçek

Terkediyorum rüyanda o son bakışları
O hüzzam şarkıları artık duyamıyorum
Bir hayali güzelin sırlayan nakışları
Senden Özge bir hasret göremiyorum

Yüzünde son bulsun çektiğim her ah

Dün gitti; yarın olur mu bilmem ki
İstemem kimseden aydınlık şafaklar
Döner mi Kenan’a Yusuf bilmem ki
Hu çeker inler dipsiz karanlıklar

Sessiz ağlayan çığlık göklerin kafesi

Bedenimi nehir yapmış akmışım,
Kimler geçti ben ardında bakmışım,
Kaç limanda ne gemiler yakmışım,
Günahlar ah! revan olmuş günahlar.

Soluksuz bir yaşama hayal olmuş dalmışım,

yüreğindeki çocuğu yaşatmak istiyorsan;
toprağına su katacaksın…
yüreğindeki çocuğu yaşatmak istiyorsan;
belki ellerinde tutacaksın…
inan ki …
yüreğinde yaşatamadığın o çocuk öldü

Çığlıkları ruhuma dokunan
Çocuklar ölüyur bahçelerimde
Mazlumların rüyasına takılır sarı saçların
Dolunay ölür en mahcup hallerinle
Ve hep acılarla yaşıyorum ben

Aşkın nice hallerini terk ettik gözyaşımızla
Göz sarhoş gönül sarhoş ölüm gibi yaşamak
Karanlık açıyor güller öldürdük ellerimizle
Gül sarhoş gülşen sarhoş son dem gibi yaşamak

Yedi kapılı bir handı gönül durağımız

Söyleyin o yâre meylim kalmadı
Dört kitap üstüne yemin ederim.
Su olup aksa da seyrim kalmadı
Bakamam bir daha yemin ederim.

Ne bahar ne bahçe güldendi özün

Yeniden başlasak kanatlanıp sonsuzluğa
Yankılar ve kuşlar uçuşur
Bir sonbahar günü
Öldürürüm yanaklarında gözyaşlarını
Umutla bekleyen şelale gibi
Yeniden başlasak kanatlanıp sonsuzlığa

Ne yana dönsem kırılgan bir günün kıyısında
Nasıl da tutuşturur teninde yüreğimi
Perdeler kanatları bir yoksulun evinde
Bin parçaya bölüyor ağlayan yetimleri

Ne yana baksam kırılmış bir gülün kanadında

aylardan mayıs;
günlerden ne bilmiyorum
bir yağmur yağdı içime beyaz şarkılar çalan
ılık bir rüzgârdı yapraklarıma dokunan
biri vardı ellerimi tutan;
biri vardı adsız bir çiçek gibi,