Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Ben kaybettim hafızamı,
Cürmüm kadar yanan ıslakça ateşi,
Söndürdüm geriye kalan tüm alevleri,
Küllerinde boğuldum ve yoruldum..

Yorgun ellerim, yorgun zihnim,

Yalnızlığı eşeliyorum,
Pişmanlık sinemi yırtan bir fırtına,
Boşluk kalbi sürüklüyor çöllere,
Göz kapaklarım ardında rüyâlar..

Vazgeçtim benden eksikleri topladım,
Dağıttığı rüzgarın duygularım ile hemhalim ,
Geçmişim geleceğim vazgeçtim işte sevdim,
Ruhum esirdi prangalardan kurtuldu,
Fırtınanın okşadığı gözyaşlarımı senle dindirdim..

Bir çıkışını bulup kurtulmalı,
Bitkin yorgunum halim acınası,
Isyana düşmeden kendimi durdurmalı,
Kendimi koparamıyorum bir an..

Kendimden vazgeçtim çoktan,

sabrım yorgun, taşkın,
Çatlayacak çünkü hırçın,
Sonu selametmiş gördüm,
İfadeleri can çekişiyor hüzünlüyüm.

Hüzün mutluluğa açılan kapı,

Ressamı şair sanmanın sancısı,
İzlenmesi yorucu bulanık ırmağın,
Tanınmış bir hikâye bekârlık,
Gelen vakitsiz hasretler alımlı..

Bu nedenler hiç asil değildi,

Acınacak bir kitâptım,
Hepsine yetişmeye hazırdım,
Her an değişmeye nazırdım,
Bütün ömrümce katıldım,
Buna da razıydım..

Rüyâsında aşk denen minneti unuttu,
Sevgi uyuyordu,
Omuzlara yüklemek gecenin suçunu,
Gömülü ölüydüm oysa yokluğunda..

Hücremde yanlış hayallere sürüklendim,

Günahtan sıyrılmak,
Bahanelerle incitmek insanı,
Vahşet mi yoksa vicdansızlık,
Ne yapsam yolum sonu karanlık..

Içimi acıttı şaşkınlık,

İstifa dilekçem, bitmez hasret,
Yeniden alevlendi öfkem,
İnce kâğıt, yumuşak kalem,
Huzursuzluğum okundu yüzümden..

Sabah güneşi ipek gibi postunu parıldattı,