Af Şiiri - Ahmet Oğuzhan Koçar

Biliyorum, en güvendiğin o dağları ben yıktım,
Seni kendi ateşimde bir harabe bıraktım.
Sırtından vurdum seni, dağıttım o saf dünyanı;
Aynaya her baktıkça kendi yüzümden bıktım.

Bana olan öfken haklı, kahrın boynuma borçtur,
Kırılan o kalbini onarmak artık çok zordur.
Gözlerindeki o yangın, ruhundaki o keder;
Beni yakan en büyük, en acımasız kordur.

Belkide hâlâ seviyor olsan da nefretinle haklısın,
Sen içimde kanayan en derin, en pak sızısın.
Ben sana güven değil, cehennem verdim meğer;
Affet demek yüzsüzlük, sen ömrümün ahısın.