9. Kat Şiiri - Ahmet Oğuzhan Koçar

Alevleri söndürün, ateş beni arındırmaz;
Ruhumun lâyık olduğu yer, o dipsiz donmuş göldür.
Bana inanan o kalbi sırtından vurdum apansız,
Ey Kokitos’un buzları, gelin bu nankör bedeni dondurun!

İhanet ettim ben sevgiye ve en saf güvene,
Cehennemin dibine, o sessiz ayaz yurduna aitim.
Ne merhamet dilerim ne de af göklerden yine,
Çünkü bana sunulan cenneti kendi ellerimle mahvettim.

Dante inip de görseydi ruhumdaki bu zifiri,
Derdi ki: "İşte Giudecca’da, şeytanın tam yanında yeri!"
Üç yüzlü iblisin çenesinde öğütülmeli kemiklerim,
Ben ki en savunmasız anında bana sarılanı hançerledim.

Bırakın gözyaşlarım yanaklarımda donsun kalsın,
Sımsıkı bir buzdan mezar beni ebediyen içine alsın.
Hiçbir umut ışığı eritemez içimdeki bu kara kışı;
Ben dokuzuncu katı hak etmiş o lanetli ihanet yoldaşı...