Yüreğimin yangınlarını söndür yağmur.
Üf de rüzgâr.
Uf oldu yüreğim.
Kar’a bandırsam yüreğimi,
geçer belki.
kumdan kaleler yapıyor yine kırlangıçlar.
usanmadan gidip geliyorlar yüzlerce defa.
gagalarıyla taşıyarak bir gıdımcık çamuru,
kilden yuvalar örüyor yine mimar kuşlar.
hayran olmamak elde değil ki.
Dünya döner, sen gelir gidersin.
Dünya döner, sen ağlar gülersin.
Zaman değirmeninde;
Durmadan öğütürsün kendini…
Sen ey insanoğlu:
şiirlerimle başbaşa bırakın beni.
yalnız bırakın beni, gözyaşlarımla.
belki bensiz görünüyorumdur ama;
şiirlerim ve gözyaşlarımdır, ben yapan beni.
ben ne yapabilirim ki;
Gökyüzü yine müthiş pozlar veriyor,
Güneş: saklambaç oynayan zıpır bir çocuk gibi,
Usulca dağın ardından başını çıkartıyor.
Ama ben; sobeledim güneşi.
Sabahın ilk ışıkları çarparak bulutlara,
Seviyorsan yüreğini aç!
Ama sevilmiyorsan;
boşuna ısrar etme!
İnanıyorsan;
canını ortaya koy!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!