Adı Olmayan Mevsim Şiiri - Seçil Bozer

Bu mevsimin adı yok.

Ateşler içinde üşütüyor.

Rüzgârı olsa kâfi, kırk kilide vurulmuş düşe.

Kör kütük akşamcı iliklere, ses ediyor uzaktan.

Kör kuyulardan çıkartıyor.

Aşka duruyor gönül.

Bitiyor ciğerin, nefesine hasreti.

Kaybolmuşluğuma konuyor talih kuşu.

Kendim gibi sanışlarımın sanrıları yeşilleniyor.

Fark edişlerimi terk edeli bir saniye.

Oy çokluğuna gerek yok tamah ettim azına.

Gereksiz anlam mutlulukları boy veriyor.

Yedim yetmişime karışmış,

Duyduklarıma susup,

Hallederizlere tutuşuyor eller.

Yarınlara açıyor olmaz çiçekler

Adı olmayan mevsimde bile isteye yenildim gene ben