Bizim Cemal Şiiri - Seçil Bozer

Beyaz çarşaflara kelepçelenen zamanlarda Rüya’ der durur şehrin duyulmayan feryadına köprü üstünde sokak lambası altında sıcak sözlerini sıcak gecede örter üşüyen çocukların ayağına bizim Cemal Sonra bir çocuk düşer düşünde salıncaktan bin martavala toplu sela mırıldanır
_dilenci çocuk, mendilci çocuk, çiçekçi çocuk
Umudu somon olan yaşamak sanırken karın tokluğunu sandıranın yedi ceddine neşter sözü şehir uyur gibi yapar yumar gözünü mutsuz faişenin amiyane sözüne dertlenir de ölüm içer bizim Cemal.
Tanır mide bulandıran kan kokusunu, bitimsiz ölümleri kaldırıma yüzükoyun uzanmış etleri akşamcıların cam kesiği izlerini bir kadının karnına kıvrılıp yatmak ister doğmak istemez bizim Cemal
Bir annesi bir anısı bir kalemi bir kâğıdı iki; iki ölümdü uzun bir yolculukta yorulmuşta yok olmamış arka koltukta çocuktu bizim Cemal
Bira şişesine saklandı kuzguni geceden Geceden sanrıları deliliği geceden aklı başında cemal
Otobüs durağında düşlerken ölüleri dalga vurmuş bulanıklaşmış zihni denize giriyor Ankara’nın plajında boğuluyor bizim Cemal
Siyah beyaz ruhunun eksik parçası hiç büyümemiş toprağa ektiği çiçeği bir de sevgili var şiirlerinde seviştiği dualarını kitapla tanrıya yazar bizim Cemal
Tanrı bilir yağmurda ağlar o yanlış zamanda varmış gara kalbinin içinden geçmiş yolcu treni doğmayan oğlu Yusuf’a sallamış elini göğsündeki gamlı kuşlarda sıcak diyarlara göçünce sonbaharda şarapla kutsanıp ölüm orucu tutmuş bizim Cemal