Adem Bayar Şiirleri - Şair Adem Bayar

Ah seni bir yazabilsem…
Bir anlatabilsem sana kağıdın saflığını, beyazlığını.
Kağıda dökebilsem bir seni…
Sen yazabilsem başköşesine, başucuna, başına,
Ortasına, sonuna, her yerine
Bembeyaz bir kağıdın…

Çöz kelepçeleri, aç şu kapıyı,
Sal beni gardiyan, yâre gideyim.
Çok görme bana birkaç dakikayı,
Ne olur, onu son bir kez göreyim...

İstersen sen de gel, yanımızda dur.

Git diyorsun bana.
Hem de hiç düşünmeden, üzülmeden.
Biliyordum böyle olacağını.
Çünkü ne tanıdığım ilk yalancı,
Ne de kalbimi çalan son hırsızsın sen.
Çünkü bütün acılara alışığım ben.

Gidiyor musun?
Hadi ama…
Bu kadar çabuk mu?
Birbirimizi yeterince tanıyamadık, oysa.
Ne sen benim bir şair olduğumu biliyorsun, örneğin,
Ne de ben senin iyi bir oyuncu…

Gidiyorum...
Alıştığım o çekilmez sessizliklere,
Seninleyken bile beni bırakmayan uykusuz gecelere,
En acımasız, en ürpertici yalnızlıklara,
En dayanılmaz, en dibi görünmez kuytu karanlıklara,
Gidebileceğim en uzak, en geri dönülmez yollara,

'Gitme' desem dinlemezsin, biliyorum.
Gideceksin, kararlısın, biliyorum.
Gözlerinle veda ediyorsun bana.
Yine de, 'benimle kal, gitme' diyorum.

Her aşk gibi bunun da bir sonu varmış.

Yağmur başladı Ankara'da.
Yağmur yağmamalıydı oysa.
En azından bu hafta sonu yağmur beklenmiyordu,
Beklenmemeliydi, her nasılsa.
Çözüm dışarı çıkmamak kadar basitti belki,
Ama yağmurun önemli bir kısmı asitti.

Gitmek zorunda oluşlardan bıktım artık.
İstemeden de olsa başladığım
Bilmem kaçıncı gitmek zorunda oluşumdan yazıyorum sana.
Ayakta durmaktan aciz haldeyim.

Kafamdaki bin bir düşüncenin ağırlığı mı desem buna,

Her tanıştığım insanda
Yeni bir yüzüyle beni karşılayan insanlığı
Ya da yeniden keşfine çıktığım aşk coğrafyasının
Her bir kilometre taşını
Kalbimin ömür boyu sürgün hayatı yaşadığı
Ve müebbet mahkumiyete hapsolduğu

Yağmurlu bir gündeydi, yürüyordum sahilde.
Aklımda hatıralar, resmin vardı elimde.
Akarken gözyaşlarım, anıverdim ismini.
Tutamadım kendimi, yırtıverdim resmini.

Hani, söz vermiştik, ölene dek sevecektik,