Adem Ayazsın Şiirleri - Şair Adem Ayazsın

Meleklerin avucunda duaydım, alkıştım
Ben hangi akılla insan olmaya kalkıştım

Menfaatin ne suçu var ki herkes peşine düşmüş.

Acımasız insanlara duygularım yetim benim
Yine de vardır her insana merhametim benim

Köprüyü geçerken dayı dediğiniz her ayı
Gün gelir dar eder size köprüsüz dünyayı
İyisi mi köprünün başında kalsın dayılar
Masumdu zaten hep, masum kalsın ayılar

Toprak ki imtihanı başlatan o gizli perde
Ne mücizeler yaşanır bilir misin şu yerde

Ölmüş tohum atarsın taze ab-ı hayat olur
İnsan elinden alsan tazesi bile bayat olur

İçim yanıyor, yangınım çok duman yok
Kederlerdeyim, mutlu olduğum an yok

Şöyle bir doyuncak güleyim dedim de gülemedim
Gönlümdeki boşluğu dolduracak kul bulamadım

Dünya dediğin ne kadar da geçici ve hammış
Sevinci eksik, mutluluğu yarım, kederi tammış

Ölüm mutluluğu toprağa gömmüş
Lakin mutluluğa tek yol ölümmüş

Mutluluk yok ne gülde ne bülbülün sesinde
Nasıl mutlu olunur ölümün gölgesinde

Emrettin namazı, hoş geldi bana
Namazsız hayat, boş geldi bana
Elli vakit iken, beş geldi bana
Seve seve kılarım, nasip edersen

Sürün demedin de, sen dedin eğil