Her insanım diyene, olur vermek bir hata
Zira ekser âdemler, insan olamaz kat’a
İnsanlık büyük makam, herkese olmaz nasip
Azami gayret gerek, çıkmak için o kata.
Şayet maddi rütbeyle, ölçülürse seviye
Tekellümü hep boşsa;
Telaffuzu na-hoşsa;
Yani o hep bi-hoşsa;
Vah dillere, dillere!
Yabanlarsa niyaza;
Onu Hakka uydur da;
Uyma ona Abdullah!
Ve de her tür hayır da;
Koyma sona Abdullah!
Kendin ona bin ama
Uyan artık ihtiyar!
Değil hayat sana yar!
Madem yaşam fanidir;
Şu gönlünü bir uyar!
Kendine gel ihtiyar!
Gece gündüz hep onunla meşgulsün
Senin derdin sırf dünya mı arkadaş?
Bu dünyaya ne kadar da düşkünsün?
Senin derdin sırf dünya mı arkadaş?
Bilmez misin sen bu hanın sonunu?
Sen bu idrak, izanla;
Bir Salih olamazsın!
Kalpte onca kem zanla;
Bil Salih olamazsın!
Zıt gittikçe dinine
Âdemoğlu niye niçin;
Halk olundu duymadın mı?
İnsan arza kulluk için;
Sevk olundu duymadın mı?
Kim kaçarsa vazifeden;
Dürbün misal iki göz’le;
Onca şeyi görmedin mi?
Bakıp daim sathi göz’le;
Sırrı halk’a ermedin mi?
Konuşurken onca suret;
Çağırsan da hoş’a beni,
Hiç çağırma boş’a beni!
Bir an önce boşa beni!
Sevmiyorum seni dünya!
Benzetse de kimi em’e;
Zor diyorsa bir şeye, şeytan denen o melun;
O zorlukta mutlaka, hayır vardır arkadaş!
Zahmette rahmet varsa ki vardır emin olun;
O zahmete katlanmak, kula kardır arkadaş!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!