Tadı kaçtı bu âlemin, göçmek gerek ebetlere
Nefse kalsa geç gitmeyi, ölmemeye arar çare
Kalpse diyor yeter artık, veda et de şu betlere;
Vuslat için bir yol ara, bir an önce o tek yâr’e!
İfsat eder çok kalbi, nisaların sesleri
Bozulmaktan korkarsan, haram savt’a et dikkat!
Ve bilhassa ses hoşsa, tahrik eder hisleri
Kulak verme her sese, böyle madem hakikat!
Kimilerin zaafı, paraya ve puladır
Güya adın mü’min de;
Düşmez dilden hiç gaflar?
Yokken bunlar hak dinde;
Var zanneder etraflar.
Sözde ismin Müslüman;
Sövgü değil sevgi lazım bizlere
Kim sövgüyü yayar ise kaç ondan!
Nefret değil rahmet lazım bizlere
Kim nefreti över ise geç ondan!
Allah için değil ise muhabbet;
Öyle çok ki benim derdim;
Sormayın efendim sormayın!
Şu yaşımda neler gördüm;
Sormayın efendim sormayın!
Yumak, yumak çilelerim
Söz vermiştik Elestü de; affet Rabbim tutamadık
Ne yazık ki kulluk için, kâfi adım atamadık
Zannımızdan çetin çıktı, şu dünyanın imtihanı
Mağlup olduk nefsimize, kar’a karlar katamadık.
Kâh mal dedik kâh mülk dedik, düştük fani kam peş’ine
Senin gibi bir Hakka;
Edilir mi hiç küfür?
Her lütfuna mutlaka;
Edilmeli bin şükür.
Öyle çok ki ihsanın;
Biliyorken sen Hakkı;
Sakın sapma yanarsın!
Rab edinip na-hakkı;
Ona tapma yanarsın!
Musır olma memnuda!
Bir kişi daha gitti, duydun her hal salayı?
Yine kaale almayıp, es mi geçtin olayı?
Bu mu sence arkadaş; söyle işin kolayı?
Zerre kadar ilgin yok, ahret ile de niçin?
Sen hoplayıp zıplarken, terhis oldu hemşerin!
Değil isen divane;
Söyler misin dava ne?
Şu derdine deva ne?
Şaştım hoca bilesin!
Ya tekisin hınzırın?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!