Saygın varsa yaşam’a?
Onu yanlış yaşama!
Çünkü o son değildir;
Yalnızca bir aşama.
Sevgin varsa yaşam’a?
Ne çıkarsa bahtta pay;
De hamdolsun ve hayhay!
Verileni hayra say!
Şekva etme şükür et!
Örnek alıp son çağı;
Âdemoğlu niye niçin;
Halk olundu duymadın mı?
İnsan arza kulluk için;
Sevk olundu duymadın mı?
Kim kaçarsa vazifeden;
Dürbün misal iki göz’le;
Onca şeyi görmedin mi?
Bakıp daim sathi göz’le;
Sırrı halk’a ermedin mi?
Konuşurken onca suret;
Gece gündüz hep onunla meşgulsün
Senin derdin sırf dünya mı arkadaş?
Bu dünyaya ne kadar da düşkünsün?
Senin derdin sırf dünya mı arkadaş?
Bilmez misin sen bu hanın sonunu?
Sen bu idrak, izanla;
Bir Salih olamazsın!
Kalpte onca kem zanla;
Bil Salih olamazsın!
Zıt gittikçe dinine
Bu ne gaflet ey nefsim, son durakken öteler?
Varsa serde şuurun, düşün biraz sen bunu!
Böyle mühim bir işi, bir kul nasıl öteler?
Seni bilmem de lakin ötelemem ben onu!
Bir saniye durmazken, baki yurda sevkiyat;
Tevhid için çokken medar;
Şirke yer yok zere kadar.
Tüm âlemi görmesen de;
Bürhan için yeter şu dar.
Siyaset lazımsa da, elzem olan diyanet
Çünkü dinsiz siyaset, intihardır kul için.
Gökten inen bir nurken, mü’min için her ayet;
Nasıl görür lüzumsuz, biri şunu yol için?
Müslümanın mihengi, Kur’an ve de sünnetken;
Nakıs ise diyanet;
Siyasete pek dalma!
Edip hakka hıyanet;
Mazlumlardan ah alma!
Modaysa da bu ara;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!