Ey münkir-i cüretkar;
İmkan var mı inkara?
Sanma olur cüret kar;
Engel iken o kar’a?
Madem aklın ser’inde;
Hükmü peşin verip de;
Deme kesin bu budur!
Şahsı görsen de ipte;
Önce dinle sonra vur!
Uyup cahil nefsine;
Onsuz sine tam bir viran
Önce iman önce iman
Ona muhtaç herkes her an
Önce iman önce iman
Boşa gider onsuz amel
Ömür denen şu süre;
Sınırda süre, süre!
Yarım asrı harcadık;
Sıra geldi küsura.
Ömür denen şu zaman;
Sanıp arz’ı siz baki;
Demen geldik kalmaya!
Ölüm varsa illa ki;
Ölmeye geldik ölmeye!
Kimdir bizi gönderen?
Olmuş nefsin esiri;
Hür zanneder kendini.
Yanlış yapıp tefsiri;
Yıkar nadan bendini.
Sen hür değil kölesin;
Pek atılsın birader!
Bir de dersin para ver!
Sağlam ise şayet ser?
Ölü müsün diri mi?
Yoksa zekan geri mi?
Duyunca korkuyorsun, neden acep ölüm’ü?
Yoksa gövden diriyken, itikadın ölü mü?
O şey de doğum kadar, normal bir şey değil mi?
İman varsa ukba’ya, öcü görme ölümü!
O’ ki beka yurduna, geçmek için bir sebep;
Olmaz böyle bir vaka!
Bir sebep var mutlaka?
Yoksa makul bir neden;
Nasıl tapmaz kul Hakka?
Kimdir bizi var eden?
Olup nefse hademe;
Her emrine he deme!
Hevasına uyarak;
Haramsa da ye deme!
Yoldaş olup his ile
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!