O anlar sırf mü’mini
O arkalar bu dini
Ve de bilir haddini
Ondan illa Erdoğan!
O ne ırkçı ne solcu
Dar mı geldi taat için cami de;
Israrcısın cem evinde birader?
Mü’min isen yap görevi camide!
Ne işin var cem evinde birader?
İsevi’ysen kilisede yap onu!
Her sureten insanı, insan saymak bir hata!
Bazı Âdemoğlular, hayvan bile olamaz.
Bir beşeri din-i hak, etmemişse ihata;
O, unvandan şu varlık, zerre hisse alamaz.
Nasıl insan olur ki, İslamlığa bigâne?
İnsan bulmak çok zorken, milyarla insancık var
İşgal etmiş şu arzı, bilumum insancıklar
Mertler yaka silkerken, bu türlü çakmalardan;
Namerde önder olur, şu çağda bu kancıklar.
İstiyorsan bu hayattan almak haz;
Boş yaşama, doldur onun içini!
Diyorsan ki var mı ona bir me’haz;
Bundan böyle tebdil eyle açını!
Sahip olsan şayet burda her şeye;
Elestü de beli demişken Hakka;
Nasıl dersin sen evet-i na-hakka?
Hiç döner mi merd-i mü’min sözünden?
Namert isen tutulmaz mı o yaka?
Makam diye tutturma;
Dostum önce adam ol!
Mektep okul koşturma!
Lütfen önce adam ol!
Ondan âli makam yok!
Amel elzem olsa da; kâfi değil felaha
İhlâs yoksa içinde, yok değeri zerrece
Şayet tahsis etmezsen, her kulluğu Allah’a;
İşin zordur ahrette, hatim etsen her gece.
Amelsiz iman olmaz, imansız amel boşa;
Ya birle ikisini, ya da vazgeç şu işten!
Her hayır’a durmadan, gitsen de koşa, koşa;
Yoksa dilde şahadet, kar bekleme gidişten!
Ey şu işe özenip, şiir yazan istidat!
Gurur kibir yapma da; lütfen benden hakkı duy!
Ayırmışsa şuurdan, Mevla’n sana istihkak;
Hizmet eyle dinine, nefse uyma Hakka uy!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!