Fani diye bir şeyi, mümkün değil sevmemek!
Madem içte duygu var, mecbur elbet muhabbet.
Benim gayem bir şeyi, kıymetince sev demek!
Mahbup baki değilse; ona göre kıl kamet!
Her çalana açılmaz, kalp denilen o hane!
Kırktan sonra azma da;
Kadir Mevla kızmasın;
Son tövbeni bozma da;
Melek günah yazmasın!
Madem döndün bu yola;
Ömrünü edip israf;
Kıyma gözüm kendine!
Harama edip masraf;
Kıyma kuzum kendine!
Vücut sana emanet
Malik’imin gazabından;
Korkuyorum, korkuyorum!
Can yakıcı azabından;
Korkuyorum, korkuyorum!
Yok ki yeter itaat’im;
Sınav çetin geç fark ettim ben bunu
Ne olursun yardım eyle Allah’ım!
Şu kemter’e kolay kıl ki sen onu;
Mümkün olsun ahirette felahım.
Sabır lütfet zorlukları hal için!
Kork Allah’tan, korkma kuldan!
Çünkü havfa değmez onlar.
Ayrılmazsan sen bu yoldan;
Tebdil olur hayra sonlar.
Yok ki halkın bir kuvveti;
Ey özgürlük diyerek, bangır, bangır bağıran;
Hür mü sandın kendini, yaşıyorken esaret?
Ey düştüğü vartaya, halkları da çağıran;
Hür olmayı istersen, göster biraz cesaret!
Kim nefsine tabiyse, o kölenin hasıdır!
Deyip beyim paşayım;
Deme haddim aşayım!
Sende bir kulsan bayım;
Kendine gel kendine!
Yönel artık sen dine!
Yıllar yılı uğraştım, tutamadım tam seni!
Biliyorsun her defa, hüsran oldu o sonuç.
Ne olursun boğmadan, yeis ile gam beni;
Hiç olmazsa bir defa, yakala ve tut oruç!
Niyetimde şüphem yok, ama ardı gelmiyor!
Bilmiyorum geriye şu ömrümden ne kalan;
Kalsa bile bin sene, lika ister bu canım.
Dar geliyor ruhuma, dünya denen şu alan;
Yaklaştıkça o vuslat, artar her an heyecanım.
Onca zaman yaşadım, anlamadım ben bir şey;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!