Ey münkir-i cüretkar;
İmkan var mı inkara?
Sanma olur cüret kar;
Engel iken o kar’a?
Madem aklın ser’inde;
Hükmü peşin verip de;
Deme kesin bu budur!
Şahsı görsen de ipte;
Önce dinle sonra vur!
Uyup cahil nefsine;
Onsuz sine tam bir viran
Önce iman önce iman
Ona muhtaç herkes her an
Önce iman önce iman
Boşa gider onsuz amel
Sanıp arz’ı siz baki;
Demen geldik kalmaya!
Ölüm varsa illa ki;
Ölmeye geldik ölmeye!
Kimdir bizi gönderen?
Olmuş nefsin esiri;
Hür zanneder kendini.
Yanlış yapıp tefsiri;
Yıkar nadan bendini.
Sen hür değil kölesin;
Ne geldiyse başıma, geldi şu pis sevdadan;
Asıl işi bırakıp, düştüm senin peşine.
Edip perme perişan, kıldın beni bir nadan!
Gerçek muttan geçirip, razı ettin peşine.
Bin bir cilve yaparak, galip geldin zannıma!
Uyup sakın kahire;
Takma aklı zahire!
Bakıp her dem ahire;
Panik yapma ne olur!
Hak ne derse o olur!
İnsanlar horlasa da, hor olamaz bir fakir!
Zira halkın ölçüsü, gerçek ölçü olamaz.
İmansız olanlardır, Hak indinde hor hakir!
Çünkü dinsiz ölenler, asla felah bulamaz.
İnsanlar horlasa da, hor olamaz bir fakir!
Zira halkın ölçüsü, gerçek ölçü olamaz.
İmansız olanlardır, Hak indinde hor hakir!
Çünkü dinsiz ölenler, asla felah bulamaz.
Malum bizler çok şaştık
Her pisliğe bulaştık
Ve de haddi pek aştık
Bizler ettik sen etme;
Lütfen bizi kahretme!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!