Tüm kirlenmişliğini sildim, bir kalemde,
Aşkından başka şey görünmedi gözüme.
Saflığını sundum, yüreğimin ben sana,
İhaneti sen yazdın, bu aşkın alnına.
Tüm defterleri kapatıp unuttum seninle,
Ey Saçları mavilerde, güneşle kızıla boyanmış sevgili!
Seni Peygamber sevmiş de övmüş, ben kimim ki?
Yedi tepe üstünde dalgalanır, rüzgar
Yedisinde, görünmez bir şehadet sancısı
Yedi ufuk kızarır, yedisinde ay, yıldız var.
Günler ağır gelirdi, hep bir hüzün
Yaz da ne ki? Mevsimler daim güzün
Bana da birgün, güler mi o yüzün?
Diye düşünürmüş, her daim evlat.
Suratında tebessüm nadiren ancak
Küçük bir çakıl tanesi huzuru,
Sürükleyip götürse beni, öyle sessiz.
Savrulan dalgalarla, yaprak gibi duru,
Benliğime çökse bir sükût, eşsiz.
Tüm sorular cevapsız kalsın, bîçare,
Girince iki metrelik çukura,
Sarılıp eski beyaz çuhaya
Hesabını verecek var mıdır?
Dirilince o gerçek hayata
Ne hükümsüzmüş meğer insan, ey oğul
Kendini hükümran sanan, bir hiçmiş
Bir çift göze bile, sözü geçmiyor oğul
Acizliğe bak, iki damlaya hükmedemezmiş
Yandım; yandım çorak topraklar gibi, çatladım,
Onca hevã uğruna, hayatımı nasıl da harcadım.
Bir büyü, bir sihir, sanki düşlerimde parçalandım,
Yandım; yandım çorak topraklar gibi, çatladım.
Düşkün olmuş bu hãlim, bir garip görse acır,
Sabrı yar edinen bekler ise mükafat kuldan
Beyhude çabadır, medet yalnız haktandır, haktan!
Gönülden sevenin, yoktur gecesi, baharı, ayazı
Yazmışsa gönlüne heryer aydır, neylesin yazı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!