Zülfikar Yapar Kaleli Şiirleri - Şair Zü ...

Arzuları pınar olmuş bir gönül
Kabarınca, Tanrı dağ’da üslenir
Bin cihana eşit düşer hür gönül
Manastır’da, Duşanbe’de süslenir

Dört bir yanda yağı “hurra” bağırır

Türküm, Müslüman’ım diyen başlara
Vurur isen Allah cezanı versin
Helalı bırakıp haram işlere

BÖYLE YÜRÜR MÜ?
Havana hava eker
Bilmem yemiş verir mi?
Sözlerin var bal şeker,
Öpsem acep erir mi?

Kendimi bildiği günden bu yana
Hayata bir kazık atmak istedim
Can deyip cananla verip can cana
Şu densiz namerde çatmak istedim

Ne zamanki başlar sen ben kavgası

Candan geçer ama geçmez vadinden
Kurulan canların divanesiyiz
Vatan acısıyla ta can evinden

Bugünün çıfıtlar çarşısındayım
Yüzüme çemkiren yüzler görürüm!
Nedensiz, niçinsiz karşısındayım
Gözüm bağlı karanlığa yürürüm

“İnsanın kalbinden daha büyük çöl

Oyunda kuralı kendisi koyar
Yenilince ciğerinden solurdu
Tutar en dostunun gözünü oyar
Şeditliğin alasını bilirdi

Haramı baş tacı tutardı ama

El bilmesin içimdeki yangını
Koy yansın kendinin bulana kadar
Ben kalayım bu hayatın dingini
Külümden yeni can olana kadar

Kim ne bilsin içimdeki sancımı

Başına taş diyor, sazlı ve sözlü
Bak herkes “düş” diyor, ayan ve gizli

Ayağa baş diyor haksız sayılmaz
Harama hoş diyor tefe koyulmaz

Bazen dertli gezer bazen ağlarım
Sevdiğimden ayrı kaldım neylerim
Bazı durgun akar bazen çağlarım
Sevdam için çalar çalar söylerim