MEHPARE
Ona kalbindekileri kim söyledi?
Köy yerinde rüzgâr başka eserdi…
Yokuş yollar… taşlar, dut dalları…
MEHPARE II
O günden sonra zaman... sana aktı, Mehpare.
Geceyi deldi, içimde biriken susuşlar...
Kırıldı, harflerimde sana gelen vuslatlar.
Diz çökse de kaderim... sen ayaktın, Mehpare!
MEHPARE III
Tıngır mıngır yürür Mehpare,
ayağında kırmızı topuklu ayakkabılar;
topukları kıvrılsa da,
“Ah be Mehpare, ah!” der kendi kendine.
M’ehpare'ye Ahh
Bir köy vardı, sessiz, dağların ardında,
Çocuk sesleri karışırdı çeşme suyuna.
Benim gönlüm o köyün yalnız yolcusuydu,
Adını Mehpare koyduğum bir düş uğruna.
Menzili Yoktur
Düştüm bir yola ki menzili yoktur,
Ne ses var, ne haber, ne dönüp baktır.
Bir âh ki yüreğimde yankı bıraktır,
Ben kendi sessizliğimde yanarım.
MERHAMETİNLE UYANDI VÎCDANLAR
NA'T ŞİİRİ
Karanlık bir gece çökmüş Mekke’ye,
Ay bile suskundu doğum vaktinde.
MÜMKÜN OLSA
Ah! mümkün olsa
yüreğimden damlayan her acıyı
bir gülüşe çevirirdim,
her gözyaşını umutla siler,
MÜNÂCÂT
Ey kalplerin sahibi, gökleri ve yeri yaratan!
Kudretinle var ettin, yokluk içinden hayatı çıkaran.
Sessiz gecelerde kulağımı sana verdim.
Gözyaşlarım secdeye düştü; içimi sana serdim.
NEDENSİZ YİNE SEN
Unuttum sanmıştım seni bir zaman,
Dönüp dolaşıp yüreğimde fırtınan.
Yalnızlıkta, geceye daldığım an,
Nedensiz yine sen düşersin aklıma.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!