Züleyha Aktaş Şiirleri - Şair Züleyha Aktaş

Bıkmak da Benden Bıktı mı ALLAH’ım

Benim anlattıklarım ne kadar yeter ki,
Kalbimle yaşadıklarımı sözlerimle anlatamıyorum.
Uzun uzun söylemeye mecâlim kalmadı.
Kısası şu: Çok yoruldum, ALLAH’ım.

Bilen Söylesin

Söylüyorsun ya işte…
Bir dağın ardında kalmış gibi sözün,
Gizlenmiş sesin—ben duymadım.
Söylüyorsun madem, bilen söylesin.

BİLMİYORUM AMA …

Artık yağmur yağmıyor buraya;
bulutlar geçiyor sadece.
Toprak bekliyor…
ben beklemiyorum,

BİLSEYDİM

Şu kısacık ömrümde;
ne çok yere sığdırmışım seni.
Anlam yüklemişim her bakışına gülüşüne.
Nekadarda büyük tutmuşum seninle ilgili hayallerimi.

BİR DÜŞÜN

Bir bağ düşün, dallar dökmüş gazeli,
Bir gül düşün, bülbül konup ötmez hali.
Bir dağ düşün, üzerinde duman gezmeli,
Bir yol düşün, kervan gelip gitmeyen vali.

Bir Gün Dönersin Diye

Ben seni en son gidişinde tanıdım, anne.
Kapı aralık, yastık ezik, perde solgundu.
Bir kırık bakış kalmıştı aynalarda
Ve ağlamayı en çok o sabah öğrendim.

Bu Sana Son Mektubum

(Lara’nın kendiyle yüzleşmesidir)

Ben, seni sevdim. İçten, tarifsiz, tüm kalbimle...
Ama sevgi bazen yetmez, biliyorum şimdi.

BU SANA SON MEKTUBUM 3

(Gerçek sevgi bazen sessiz bir vedadır)

Yıllar geçti, kalbimde sessiz bir savaş sürdü.
Geçen zamanla birlikte içimde fırtınalar koptu.

Bu Sana Son Mektubum

Yıldızlar altında yürürken, ellerim ellerindeydi.
Derya, seninle umut dolu bir bahar gibiydi her günüm.
Gözlerinle başlar, gülüşünle büyürdü dünyam.
İnanırdım sana, hiçbir şüphe yoktu kalbimde.

CAN OLUR

Gönül dağı duman duman tutuşur,
Yar yoluna her adımım kavuşur,
Bir sel gibi akar içim, yokuşur,
Derdin adı yâr olanda cân olur,