Zübüğün Şiiri Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Her sabah yeni bir çehre kuşanıyor aynanın kederinde,
Kürsülerde erdemi satarken yüksek perdeden, ucuz bir kumaş gibi,
İçindeki o cüce dehlizlerde kendi gölgesini alkışlıyor.
Yüzünde mühürlü, o yapışkan, o zehirli tebessüm;
Dokunduğu her omza, kurbanının boynuna dolayacağı
Sahte bir samimiyet ilmeği örüyor ilmek ilmek.
Gözlerinde sinsi bir borsa endeksi,
Kimin elini ne kadar sıkacağını,
Gölgede bekleyen o gizli, o kirli hesaplar belirliyor.

​İlkesizliğin o kaygan yokuşunda su gibi akışkan;
Dün tükürdüğü bayrakları bugün en önde taşıyor,
Gücün sıcak gölgesine sığınmış leş bir konformizmle.
Makyavel’in kırık aynasından seyrediyor hayatı,
Oportünist bir rüzgar estikçe kuytularında
Dost bildiği ne varsa bir gecede yakıyor.
Oysa köksüz, omurgasız ve yapayalnız bir gölge o;
Bu yaldızlı çürümenin, bu modern kokuşmuşluğun
Tarihteki o yalın, o çıplak adı:
Zübük.

​Boşuna yırtma sesini, boşuna kanatma parmaklarını,
"Bakın" deme bu kör ve sağır panayıra, "bu adam bir sahtekâr!"
İkna edemezsin o vitrini alkışlayan kalabalığı.
Çünkü bilmediklerinden değil bu sağır edici sessizlik,
Aldandıklarından değil bu alkış tufanı...
Yanındakiler, o sofranın kırıntısıyla beslenenler,
Her şeyi en ince sızısına kadar biliyorlar zaten.
Üç kuruşluk basit hesapları, küçük konforları için
Gözlerini kapatıp, bu tiyatroya bilerek ortak oluyorlar.
Herkes farkında sırtındaki sahte derinin,
Ama susmak, o cüretkar çürümeden pay kapmanın ilk yazılı kanunu.

​Bu arsız asırla edilmez kavga,
Kendi cehenneminde bırakmalı bu sahte mimarı.
Bağırmak, kanıtlamaya çalışmak sadece nefes zayiatı;
O kibir kalesini yerle bir etmenin tek yolu:
Yok saymak.
Gözünün içinden geçip gitmek bir hayalet gibi,
Onu kendi hiçliğinde,
O çıt çıkarmayan, o yapayalnız kimsesizliğinde çürütmek...

​Ve ironi tam burada düğümleniyor işte:
Bu koskoca, bu dolu dolu şiiri ona yazdım,
Onun o sığ, o cüce gölgesine harcadım bu imgeleri.
Kazara eline geçse, gözü değse bu dizelere,
Okusa da tek bir satırını anlamayacak kadar cahil,
Kendi karanlığında kendi cüretini övecek kadar kör...
Ah, bir zübüğe kelimelerden bir kanalizasyon döşeyip,
Onu bir borunun yıpranmış contasına oturtmak;
İşte bu da benim payıma düşen o zavallı şair yazgısı...