İnsan; başkalarının fikir ve görüşleri ile değil,
Kendi yeteneği ile
Ulaşmak istediği ülküye
Tırmanmasını başarabilmelidir.
Gül de bir çiçek
Sen ki; gülden de gül
Güle bile bir ömürsün
Mübalağasız; güzel ve gerçek...
Ağzında bakla ıslanmasa da;
Benim sana ihtiyacım var.
Cep delik, cepken delik,
Baldırı çıplak olduğum,
Baş ütülediğim zamanlarda;
Yanımda bir tek sen vardın.
Dosta dost olup, dostu aramak
Hatırlayıp anmak, yanında olmak
Acıyı, kederi, hüznü paylaşmak
En ufak sevinci canen yaşamak
Şimdi unutuldu, o eskidendi.
Ufka bakıldığında
Görünen herşey
Uçsuz bucaksız gibi gözüksede
Ucu bucağı belli
Hani bazen
Bir olayı geçiştirmek için
Herkes kendi derdinde;
Dostluklar, arkadaşlıklar bahane.
Hiçbir şeyin önemi kalmamış.
Şaşıyor, şaşırıyor,
Hayal kırıklığı yaşıyorum.
Biz böyle değildik!
Neden tanrım, neden? Hep gülmek varken
Hiç gülememek, hep ağlamak neden?
Yıllar mı yetmiyor, hayat mı kısa?
Öğrenmek isterdim bir bilen olsa!
Neden tanrım, neden? Unutuluyor
Bugün, ar damarı çatlamış olan bir insana
'Geçmiş olsun' demekten başka hiçbir şey kar etmez
Tamam da; bu durumdaki bir insanın sonunun
Yarın, daha da beter olmayacağı ne malum!
Yüküm ağır, derman arıyorum
Sen bana dert satıyorsun
Pes yani, Sensiz olmam da mümkün değil!
Ben, bu işin üstesinden nasıl geleceğim?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!