Ziya Kara Şiirleri - Şair Ziya Kara

Başım göğe vursa da
Ne inkar
Ne de itiraf edebilirim
Sana olan sevgimi
Seni nasıl sevdiğimi
Bir ben biliyorum

İnsan; başkalarının fikir ve görüşleri ile değil,
Kendi yeteneği ile
Ulaşmak istediği ülküye
Tırmanmasını başarabilmelidir.

İstanbul!
Oldum olası
Seni anlamak ne kadar zorsa,
Anlatmak; bir o kadar daha zor
İstanbul!
Kimler geldi, kimler geçti?

Hayatta; bir şey kazanmak da her şeyi kaybetmek de kişinin kendi elinde
Eskiden olduğu gibi, iki lafın belini kıralım bu bayram gününde
Anılar canlansın gözümüzün önünde; ufka dalıp geçmişi yad edelim
Birbirimize karşı ihtirası, kini, nefreti defterimizden silelim! ...

Kararsızlığın başarıya engel,
Kararlılığın başarıya sebep olabileceği
Düşünülerek hareket edilebilse;
Her halükarda kazançlı çıkılabilir

Düşlenen hayatın;
Düşlenemeyecek kadar gerisinde kalınırsa,
Düşlenilemeyen düşlerin gölgesi altında;
Yaşama tutunarak,
Var olma mücadelesi verebilmek;
Her babayiğidin harcı değil!

Fırtına mı kasırga mı girdap mı?
Ne var gözlerinin derinliğinde
Her baktığımda görebileceğim
Bir meraktır bendeki deniz gözlüm

Belliki kin nefret sevgi ihtiras

Benden çok uzak,
Bana çok soğuk olsanda;
Sen benim her şeyimsin...
Senin canın sağ olsun!
Ben sana nasıl kızabilirim?

Benim bu deli dolu halim
Senden bana hatıra kaldı.
Şimdi yaşanmıyor olsa da;
Mazi hatıralarda saklı.

Unutulmuşluğun acısı

Sevgini ver,
aşkı tattır,
sadakatini göster,
hayatımın anlamına anlam kat...
Canım senin olsun,
sen; canımın canı ol,