Ziya Bekar Şiirleri - Şair Ziya Bekar

Unutmak, unutulmuşluğun ötesinde
Sonsuzluk,sonsuzluklar içinde
Karamsarlıklar sarmış her tarafı
Alışkanlıklarımızın ötesinde
Bir ışık arıyorum bir ışık demeti
Bana yol gösterecek,

Güneşin batışıyla bulutlar kızıllaşır
Yangın yerine döner yürek
Eğer umut yoksa sonunda
Karanlık içinde yok oluşum demek.
Umut denen şey göz kırpar ise bana
Engel tanımaz yüreğim,

İslam’ın ışık tutan yoluna
Bakıyorlar korkmadan falına
Küfürler uçuşuyor havada
Yol gösteriyorlar bize
Hedef ılımlı İslam da

Gece saat yirmi üç,
Penceremde gökyüzü — bir deniz gibi.
Yıldızlar titreşiyor uzaklarda,
Arada bir… biri düşüyor.
Ben de ellerimi yumruk yapıyorum,

Saz tutan eller,
Söz söyleyen diller,
Onları seyreden bizler,
Titredi bedenler,
Sağ olun ey yarenler...
Anadolu’m ey Anadolu’m!

Ey İstanbul aşığım sana,
Seninle yaşamak bir abı hayat,
Boğaz ve haliç benim için
bir bengisu.
Üsküdar da iskeleye aborda
Yapan bir gemi.

Biten bir şeylerin ardından, belkilerle başlamak
Giden bir şeylerin ardından, gelecek bir şeyleri aramak,
Arayış içerisinde olmak, bir şeyleri arayarak…
Su akarken ne hoştur, bardağı doldurmak,
Çeşme kapalıyken, bardağı uzatıp doldurmaya çalışmak,
Gidenlere güle güle deyip üzülmek,

Cebimde rüzgâr esiyor,
Ekmek kuyruğu uzuyor,
Kuruşla yapılan hesap
Her gün biraz daha bozuyor.

Yorgun bir sabahla açılır gözler,
Ekmek kuyruğunda titrer özler.
Ay sonu gelmiş, hesaplar eksik,
Yine düşmüş gönle bir hüzün çizik.

Gün doğarken mavilik giyer dağlar,
Ege uyanır, uykulu bir serinlikle.
Bir martı süzülür beyaz evlerin üstünde,
Bodrum başlar nefes almaya sessizce.