Ziya Bekar Şiirleri - Şair Ziya Bekar

Dünya bir denizdir dalgalanır durmadan
İnsan içinde yelkenleri açık bir gemidir
Durmadan ilerleyen ve bir an durup
Kaybolan kayıplara karışan insan.

Ömür o kadar kısa ki akıyor bir nehir gibi

Anadolu isyanının çıktığı yer
Mustafa’nın çarmıhın dan son defa baktığı yer
Sekiz bin başın kesildiği yer
Tarihe sayfa olmuş benim ortaklarım

Ballı incirleri hep beraber yemek için

Şu dünya bir hayat okuludur,
Sonsuzluğa giden bir yol gibi.
İnsanları eğiterek modernleştirir,
İleriye adım atarak yolu kısaltırlar.

İnsan dikenli dalın üstünde bir güldür,

Ne?
Nerede?
Kim?
Kiminle?
Önemli değil.
Bu?

Türküler söyleniyor
Söylenen türküler beni aglatiyor
Halkimin bagrindan doguyor
Onun yüregini, onun azmini,
Onun sevecenligini anlatiyor.
Benim türkülerim

Şerefsizliklerin kol gezdiği bir ülkede,
Şerefsizler, şereflilerle
Şerefsizler meçlisinde,
Baskın çıktılar şeref üstüne,
Şerefler hep tutuklu cezaevinde.
Elbet bir gün gelecek sıra bize

Kozalar çatladı,
Çıktı beyaz kelebekler.
Zifiri karanlıkta ışığı bekler,
Yirmi dört saat her şeydi onlar için
Sınırlı yaşamda koca bir hayat
Ve hayatın son dakikasında

Sana bir şiir yazmak istedim.
Okunsun şarkı sözü olsun diye
Şiir gibi bir kadınsın.
Korkularım var, ve korkuyorum, başkaları okur diye.
Kıskançlıklarım var kıskanıyorum.
Zaten şiir gibi kadınsın, yazmamalıyım,

Son gecem artık,
Kadehim elimde,
Sende yoksun yanımda,
Sensizliğe içiyorum,
Sensizliğe gömülerek.
Hazanda yaprakların döküldüğü gibi,

Perdeleri çektim
Camın kenarındayım güzelim.
Sonsuzluğa bakıyorum,
Kirpiklerim bile oynamadan
Sanki birileri var
Ortalığı karıştıran,