Ziya Bekar Şiirleri - Şair Ziya Bekar

Akşam olmuştu,
Gün batımının son ışıklarında,
Penceremden dışarıya bakarak
Bir kere daha seyrettim hayalimi
Loş karanlıkta,
Çamda yansıyan hayalimi

Bir ocak 1999’un ilk sabahı
Dışarıda pırıl, pırıl bir güneş.
Ortalık sessiz ve sakin,
Kuşların cıvıltısını bile duyamıyorum.
İlk sabahın ilk saatlerinde,
Tamtamına 360 derece,

Gurbet kuşları,
Gidişin hatırlatır bana sonbaharı
Gurbet kuşları, gurbet kuşları
Yalnızlık içimde bir acı
Ne olur be hancı
Şuraya bir yatak ser, uzanayım!

Güneş alev olmuş yakıyor beni,
Ben bende değilim kaybettim kendimi,
Deste deste dagıttım sevgimi
Sen sen ol, sende sev seni seveni.

Dün gece yine uykularım kaçtı,
Senin yokluğundu,
Issız gecenin karanlığında.
Yer de kara toprak, gökte kara bulut
Bir ışık arıyorum olmayan yıldızlardan
Ya da var olup ışığını bana yansıtmayandan...

Dün gece yine uykularım kaçtı,
Senin yokluğundu,
Issız gecenin karanlığında.
Yer de kara toprak, gökte kara bulut
Bir ışık arıyorum olmayan yıldızlardan
Ya da var olup ışığını bana yansıtmayandan...

Çığlıklarla geldim dünyaya,
Üstü toprak hanay bir evde.
Ne doktor, ne hemşire
Sadece ve sadece yaşlı bir nine.
Fırsat bulamadım,
Koşup oynamaya,

Serçe kuşun kanadında kan var
Kaçarcasına,
Umuda bakış, özgürlük kokan
Kartal bakışları var,
Ölümle yaşam arasında
İnce bir çizgi,

Bilir misin göl kenarında boy atmış çetin ceviz ağaçları...
Hep kucaklar gölgesinde ağırlar, sevdiği tüm dostları,
Orman içerisinde çıkmış kendiliğinden üzüm bağları,
Gözlerim kapalı dinliyorum huşu içerisinde saz çalan rüzgarı...

Kocaeli Adapazarı arası; Sapanca, gerdana takılmış bir inçi

Söylenecek sözü söylemeyip,
Sakın söyleyemezlik yapma,
İçine atıp kahrolacaksan
O sözü söyle at gitsin
O söz söyleyeni rahatlatır.
O söz kime söylendiyse