Zımbalı Tavan Şiiri - İsmail Subaşı

Sokağımın tavanına zımbaladığım bir yıldızdı o.
Karanlığı kendisinden süzülen ışıkla aydınlatan ama görebilmek için başka bir yıldızın ışığına ihtiyaç duyan bir yıldız.

Sokakla tavan arasındaki yalnızlığımızı sokakla tavan biliyordu sadece.
Yalnızdım
Yalnızdı
Ama beraberdik.
Kendimizin yalnızlığından emindik ama diğerimiz değildi gözümüzde yalnız.

İnsanlar bodrumlarda ölürler
Kendi hayatlarının bodrumlarında.
Her hayatın salonu yatak odası mutfağı ve balkonu olduğu gibi
Bodrumu da vardır
Ya da tavan arası.
Mutfakta yemek yerken
Balkonda çay içerken
Salonda oyun oynarken ölmez insanlar
Bodrumlarda ölürler.
Bodrumlara çekilmek zorunda kaldıklarında.

Sahi
Kaç bodrum eder bir yalnızlık?

Ve
Can verince ölü mü olunur hiç mi?