Zihnimin Pası Şiiri - Kasım Kobakçı

Zihnimin pasını çekiçler ezer,
Çelikten çarklarım durmadan gezer,
Karanlık fikirler ateşten beter,
Koca tezgahta kor kıvılcım yüzer.
*
Beynimin içinde dövülsün demir,
Susturur kalbimi en acı emir,
Mengene sıkarken bütün hisleri,
Taşlaşmış ruhumu usulca kemir.
*
Aklıma çekilsin çelikten ayar,
Zihnimin dişlisi yılları sayar,
Gürültü kaplarken bütün boşluğu,
Cilalı kafamdan düşünce kayar.
*
Kıvılcım sıçratır körük ve maşa,
Şekiller verilir o sert kumaşa,
Parlayan zihnimle her şeyi yırttım,
Demiri döverek çıkarım başa.
*
Kazınır kafamdan geçmişin pası,
Titretir içimi çekiç sedası,
Alevler sararken bütün ruhumu,
Parlıyor zihnimin o sert aynası.
*
Yağlansın zihnimin bütün telleri,
Kilitler açılıp, eser yelleri,
Bu demir makine durmadan işler,
Bükemez kimseler çelik elleri.
*
Cilası bitince parlar bu kafa,
Geçmişin izleri kalkıyor rafa,
Fırından çıkınca soğuyan demir,
Girerim artık ben tertemiz safa.