Zihnimdeki Düğüm Şiiri - Güven Tekin

​Kafam karma karışık, yollar bir kördüğüm,
Uykular haram oldu, hayaldir gördüğüm.
Suskunluğum dilimde kilitli bir sürgün,
Taşıyamaz oldu ruhum, ağır bir yükteyim.

​Bir yanım umut derken, bir yanım hep hüzün,
Güneş doğsa ne çıkar, karanlık gökyüzüm.
Kime güvensem bitti, soldu gülen yüzüm,
Kendi içimde bugün, amansız bir harpteyim.

​Sesler yankılanır da, cevabı bir türlü yok,
Kalbimdeki yaraya saplanan oklar pek çok.
Dünya koca bir han da, sanki gönlüm bir blok,
Sırtımdaki hançerle, derin bir gurbetteyim.

​Yorgunum kanka bugün, anlatmak zor geliyor,
Sanki bir sızı sinsi, bağrımı hep deliyor.
Herkes kendi yolunda, halimi kim biliyor?
Fırtınanın ortasında, sessiz bir nöbetteyim.

​Emek verdim olmadı, sabrım bitti tükenmez,
Dost dediğin yaralar, bu acı hiç geçmez.
Gönül yorgun olunca, gözyaşı dinmek bilmez,
Kırık dökük hayallerle, ıssız bir kentteyim.

​Yine de eğmem başı, asaletim özümden,
Yaşlar süzülse bile, vazgeçmem hiç sözümden.
Silip atarım elbet, düşenleri gözümden,
Zirvelere yürüyen, yaralı bir kurttayım