Zeynep Gülüşü Şiiri - Zeynep Saylan

Zeynep
Gözlerinde akşamın en ince sesi vardı
Bir yağmur, kirpiklerine usulca dokunurdu
Zeynep bir güldü mü, mevsimler renk değiştirirdi
Sevdiği susunca, şehir bile yalnız üşürdü
Bir çınarın gölgesinde başladı hikâye
Rüzgâr eski türküler taşıdı kıyıya
Gökyüzü mavisini sererken geceye
İki kalp yürüyordu aynı yıldız kümesi
Zeynep’in ellerinde bahar kokusu vardı
Kır çiçekleri gibi sessiz ve derindi
Sevdiğinin bakışları uzak dağlar kadar
Bir yanıyla fırtına, bir yanıyla serindi
Ay düştü göl kenarına gümüş bir hüzünle
Suların dilinde aşkın eski masalı
Bir turna geçti geceyi bölerek inceden
Kalplerine işlendi hasretin kartalı
Bir kahve dumanında saklandı düşleri
Cam kenarı akşamlarda çoğaldı umutlar
Birbirine değince kırıldı sessizlik
Sanki yeniden doğdu bütün unutulanlar
Seveni der
“Senin sesin değince yorgun ömrüme
Kuruyan dallarım yeşeriyor yeniden
Bir dua gibi düşüyorsun kalbime
Geceler ışık oluyor gözlerinden.”
Zeynep sustu…
Çünkü bazı sevgiler söze sığmazdı
Denize anlatılırdı, göğe bırakılırdı
Bir mendilin ucunda bekleyen özlem gibi
İçte büyür, yıllarca kalpte saklanırdı
Sonra bir gece vakti yıldızlar eğildi
Gökyüzü ikisine mavi bir yol ördü
Sevda dediğin bazen ince bir sızıydı
Bazen iki yüreğin aynı şiirde olması....
.... Zeynep Saylan .....