Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Göz görmez karşısında olan gözü
Gönül görür arştan uzakta gözü

Göz görmediğini arar gönül sevdiğini tarar
Değmesin ömrüne Mevla, dan zarar
Bir gönül sevdana yanıp sönmeden

Hayat göbek taşı değil
Yatıp yuvarlanursun
Bu yaptuğun iş miur
Durup efkarlanursun

pencerenun perdesi

Gel gizli atişalum
Yüreği katişalum
Busene hava soğuk
Yürekten isinalum

Gözüm bakar dereye

DURAKSIZ TRENLER

Dalışlar.yokoluslar ebedi.susuşlar.dogmadan dağilişlar.farkedilişin kaçişi.
Darmaduman takatlar
dirençsiz sokaklar.fulu

Dost yüzüne değen damla yağmurum kalbe düşen canı ısıtan. Yer yüzüne gelen garip can idim bir anneye yardan öte can oldum...

Göz değdi cana ruhu figana seferde, nerede bilsem dostu bulsam bu bedeni tamamlasam bi yerde...

Eksik kaldı hep bir yanım mahzen de, dost bildiğim bir tas su verdi geçti, bilemedi kıymetlimdi bir sözü, ciğerime avuç, avuç tuzu bastı geçti...

Direniş çemberinin ilmik, ilmik dokunuşuydu benliğim
Üstüme, üstüme gelse de hayat tadı bozulsa da olsa da bayat
Narın de olmayan mısraların tümcesi olmak sıkmıyor ki canımı
Eksikliği insandan görmediğim sevmesini öğrendiğim benliğim var
Düşünebilecek kadar beynimin oluşu yetiyor tebessümüme

Güneşe tutunmaktı kopmak
Ayda uyumaktı el bırakışın
Dönülmez ufukların arkasına
Sığınmaktı belki de veda edişim

Yorgun düşen güneşin sönüşü

kurak olur toprağım
gelen pekte kazamaz
içimden hazinemi
koparıpta alamaz
kimsa demez kötüyüm
hepsinin temiz kalbi

Ben seni bende sevdim,
Uzak diyarımdın bildim,
Seninle var olduğumu hissettim.
Ben seni sende sevdim.

Başlangıçlarda değil sonlarda buldum,

Dağ başında serin yele tutuldum
Üşümeden karlı dağı aşırdım
Yar peşinde hayalleri taşırdım
Uy, diyarım. Vay, diyarım. Sevdalım…

Kapandı kapılar gece rüyaya