Zengin Ziyafeti Şiiri - Kasım Kobakçı

Tencereyi ocağa koydum, altını da yaktım;
Saf suyu kaynatıyorum, kendi başıma bugün.
Kepçeyle karıştırırken, bu berrak hayalleri,
Pişer mi acaba diyorum, benim yalnızlığım.
Bir tutam tuz ekledim, suyun o derin hüznüne,
Buhar olup uçuyor sanki, tüm o umutlarım.
Mutfaktaki sessizlik, sararken dört bir yanımı,
Gülümseyip diyorum kendi kendime, ben şöyle:
Bedava bir ziyafet, vardır bu akşam soframda.
*
Kaynayan suyun sesini, dinlemek ne eğlence;
Fokur fokur ederken, dile geliyor adeta.
İçine biraz sevgi atayım dedim gizlice,
Karnımı değil, ruhumu doyuracak bu çorba.
Soğan yok, salça dediğin zaten çok uzaktadır,
Ben böyle de pişiririm aşımı, tam kıvamda.
Tahta kaşığı, vururken tencere kenarına,
Şarkılar söylemeye başladım nakaratlarla:
Su pişirmek sanattır aslında, bilen insana.
*
Kim demişti, yokluk bizi üzer ve de kahreder;
Bakın şurda, sımsıcak bir suyum var kaselerde.
İçtikçe içini ısıtır, yüreğe can verir,
Tıkır tıkır işlerken, bu masal dolu hayatta.
Baharat dediğin şeyi, hayalden serpiyorum,
Biraz da neşe eklersem, olur bu iş şahane.
Soframı kurdum, güneşli odanın köşesine,
Bir yudum aldığım gibi, ferahlar bütün içim:
Yaşamak da bir terbiye ister, benim gözümde.
*
Komşular sordu, ne pişiriyorsun sen burada;
Dedim ki, asırlık bir lezzet bu gizli tarifi.
Görmez içerisindeki mucizeyi, kör gözler,
Bu sebepten, yollarına gülümseyip ben geçtim.
Su, istediğin gibi değil midir zaten her an?
Biçimden biçime girer, hiç itiraz etmeden.
Yılmadan, karıştırmaya devam ettim aheste,
Dumanlarına bakarak, dedim ki bazı bazı:
Dünyada, açlıktan öte bir tokluk var rüyada.
*
Fokurtular nağme oluyor, benim kulağımda,
Ne güzel pişiyor, beraberce günün anlamı.
Gelen geçen görse, beni diyecek ki delidir,
Oysa ben, akıllıca bir zevki tadıyorum bak.
Bu suda ne geçmiş, ne gelecek sorusu vardır,
Sadece o anın, mükemmel ve saf doğası var.
Çorba tasını aldım, hemen koydum şöyle öne,
Bir kaşık alıp, içiyorum büyük bir keyifle:
En lezzetli tattır bu, emeğin farkındaysan.
*
Son damlasına kadar, bitirdim ben bu çorbayı,
Midem belki boş kaldı, ama ruhum çoktan doydu.
Yıkadım tencereyi özenle, kaldırdım rafa,
Bu gece de böyle bitti, mutluluk şarkısıyla.
Su pişirmek, aslında hayata meydan okumak,
Yokluk içinde varlığı, bulmanın diğer adı.
Çözersen bu şifreyi, hüzünler dağılır birden,
Gülümseyip uykuya dalarken, ben huzur ile:
En zengin ziyafeti çektim, yarınlara inat!