Zar Atma Sırası Şiiri - Kasım Kobakçı

Akşamın köründe, zihnime sızdın,
Beyaz ipeklerle, yanıma vardın.
Promete misali, bentleri aştın,
Demir esareti, yıkıp da sardın.
*
Uyanık hallerim, seraba karşı,
Sürekli çarpışır, şu sol göğsümde.
Yarısı tebessüm, kalanı acı,
Hissiyat kavgası, bitmez içimde.
*
Sabahlar amansız, karanlık yoldaş,
Kördüğüm misali, bendeki tutkun.
Kıpırtısız bekleyen, o ulu derya,
Fırtına koparır, uykuda coşkun.
*
Huzursuz zihnimi, fetheden peri,
Nefesin ömürdür, bitişin ferman.
Şeklini bağrıma, kazıyan fırça,
Boya çalar durur, bitmeden zaman.
*
Zarlar atılmıştı, sevda yolunda,
Tam altı kapıya, sıkıştım kaldım.
Kilitli odalar, sağda solumda,
Gözlerim kapalı, uykuya daldım.
*
Pullarımı kestin, acımadın hiç,
Kaçacak deliğim, kalmadı inan.
Yenilgi şerbeti sundun, iç ha iç,
Oyunun sonunda, kül oldu yanan.
*
Oyunlar kurulmuş, hasret köşkünde,
Mars ettin canımı, atışlarınla.
Kıskıvrak bağlandım, tahta üstünde,
Tükendim, vurucu bakışlarınla.
*
Kaçış yollarımı, kapattın hepten,
Köşeye sıkışmış, avcıyım sanki.
Kurtuluş ümidi, silindi gökten,
Çaresiz esirim, vuruldum çünki.
*
Hücreye kapattın, hislerimi yâr,
Her adım atışta, duvara çarptım.
Aşılmaz engeller, önümde kayar,
Kendimi tümüyle, ateşe attım.
*
Zar atma sırası, cana geçmeden,
Bütün kapıları, üstüme örttün.
Kadehten, zehirli sular içmeden,
Mahkumun eyleyip, sürgüne sürdün.