Zamanın Kırık Aynası...
Avuçlarımda birikmiş akşamüstleri,
Eski bir kapının gıcırtısında unutulmuş sesler var.
Rüzgâr, dağların gölgesini denize taşırken
Kuşların kanat çırpışında asılı kalıyor sükût.
Adımlarımız, toprağın derinindeki bir uykuyu uyandırıyor,
Kökler fısıldıyor gökyüzüne:
"Her çiçek kendi yalnızlığında açar,
Her nehir kendi gürültüsünde boğulur."
Işığın kırıldığı o ince çizgide duruyoruz,
Gölge ile hakikat arasında.
Zaman, bir kum saatinin telaşı değil artık,
Durulmuş bir suyun aynasında parlayan,
O adsız, o sonsuz, o dingin bekleyiş...
Eskimiş sözlerin yükünü bıraktık kıyılara,
Şimdi sadece nefesimizdeki o hür rüzgâr.
Çünkü her bitiş,
Kendi içinde gizli bir başlangıcı emzirir...
Hasan Belek
Akçay
Kayıt Tarihi : 5.3.2026 01:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!